"NIE BÓJCIE SIĘ, BO OTO ZWIASTUJĘ WAM WIELKĄ RADOŚĆ…"
Łuk. 2:10,11
Największy mędrzec starożytności, Salomon, napisał następujące słowa: "Występny ucieka, chociaż nikt go nie goni, lecz sprawiedliwy jest nieustraszony jak młody lew" (Przyp. Sal. 28:1). Jest to prawda, której uczy całe Pismo Święte. Od wejścia grzechu na świat, wszyscy ludzie, jedni bardziej, drudzy mniej, zaczęli zbaczać z drogi sprawiedliwości na manowce samolubstwa i wszelkiego występku. Ten nieszczęsny stan przedstawia prorok następująco: "Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas zboczył na swą drogę" (Izaj. 53:6).
Owce, które straciły z oczu pasterza i nie słyszą jego głosu zaczynają bać się wszystkiego, z byle powodu wpadają w popłoch i panikę.

Spośród symbolicznego stada owiec rozproszonego przez grzech, tylko ci ludzie, którzy trzymali się na ile mogli prawej drogi i pilnie nasłuchiwali głosu Pasterza, nabywali lwiej odwagi. W imię sprawiedliwości szli bez bojaźni na rzymskie areny, gdzie ich rozdzierały dzikie zwierzęta, nie dali się też zastraszyć szatańskim okrucieństwem tzw. "Świętej Inkwizycji" i widmem stosu. Naśladowali w tym swojego wielkiego Przewodnika, który ze spokojem i bez bojaźni poddał się swoim prześladowcom "jak baranek na rzeź prowadzony i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkł i nie otworzył swoich ust" (Izaj. 53:7).
Sam Pan Bóg jest Najwyższym Pasterzem niezliczonych istot duchowych, aniołów, oraz zdolnej do rozradzania się rasy ludzkiej. To On, ich Stworzyciel, wyposażył w wolną wolę wszystkie istoty wyższego rzędu. Kiedy więc człowiek mający wolność wyboru zapragnął rządzić się po swojemu, Pan Bóg w mądrym celu pozwolił, aby ta jedna zbiorowa ludzka "owca" pobłądziła na manowce grzechu, aby w pełni zakosztowała skutków swojej samowoli. Niemniej jednak już w Raju miłościwy Bóg zapowiedział, że wyratuje człowieka z nieszczęść, jakie grzech pociąga za sobą (1 Mojż. 3:15).
Gdy na akcję ratunkową nadeszła stosowna pora, Pan Bóg posłał swego Anioła, aby o tym pocieszającym fakcie oznajmić mieszkańcom ziemi. Anioł pojawił się przed skromnymi pasterzami strzegącymi nocą stada "i powiedział do nich: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu. Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan" (Łuk. 2:10,11). Uwaga! Wielką radość zbawienia zapowiedział Pan Bóg dla całego ludu.
W jednej ze swoich przypowieści nasz Pan przyrównał stworzenia swego Ojca (ludzkość i świat anielski) do stada stu owiec. Jedna owca zaginęła (ludzkość), więc pasterz poszedł jej szukać. Gdy ją wreszcie znalazł, wszystkich ogarnęła ogromna radość (Łuk. 15:4-7). Przypowieść ilustruje powszechną radość nieba i ziemi, gdy Syn Boży, Jezus Chrystus wypełniając plan Boga Miłości przyprowadzi do Niego tę jedną zgubioną "owieczkę" – całą uratowaną, uszczęśliwioną ludzkość.
Jednak Ojciec Niebiański zaplanował, że ratunek tego symbolicznego stada owiec będzie dwuetapowy. Pierwszy etap miał objąć tych, którzy najmniej pobłądzili z dróg sprawiedliwości. Z tych najpierw, przez niemal dwa tysiące lat Wieku Ewangelii, Syn Boży, wielki Pod-Pasterz gromadził swoje "malutkie stadko", prawdziwy Kościół, czyli tych, którzy usłyszeli Jego głos (Łuk. 12:32; Jana 10:1-5). Tych zamierzył użyć w drugim etapie jako pomocników w powiększaniu Bożego stada. Mówiąc obrazowo o tym przyszłym drugim etapie Pan oświadczył: "Mam i inne owce … i te muszę przyprowadzić, i słuchać będą mojego głosu; i powstanie jedno stado i jeden pasterz" (Jana 10:16). Te inne owce to cała zabłąkana ludzkość postępująca do czasu tzw. "szeroką drogą prowadzącą na zatracenie" (Mat. 7:13).
Drugi etap rozpoczął się wraz z drugim przyjściem (gr. parousia) Jezusa Chrystusa, duchowej Boskiej Istoty, której cielesny wzrok nie postrzega. Jego obecność zauważyli wzrokiem duchowym ludzie wierzący, wtajemniczeni w Boskie zamierzenia. Pańską paruzję rozpoznali po umownych znakach biblijnych, czyli wydarzeniach, jakie miały jej towarzyszyć. Do tych wydarzeń należą między innymi rewolucyjne procesy obalania diabelskiej władzy.
Z chwilą upadku w grzech naszych pierwszych rodziców "książę tego świata", Szatan, wielki uzurpator zapanował nad nimi i całym ich potomstwem (Jana 12:31; 1 Kor. 4:4). Zniewolił ich, trzymał w ciemnościach, maltretował i ciemiężył przez całe sześć tysięcy lat. Z początkiem siódmego tysiąclecia (1874), rozpoczęła się paruzja naszego Pana i Jego działanie w celu obezwładnienia i zdetronizowania Szatana oraz oswobodzenia jego ludzkich niewolników. Ten straszny despota umacniał swoje panowanie przez tysiące lat, obwarował swoje imperium, wzniósł potężne twierdze świeckiej i kościelnej władzy, a swoim poddanym przez cały czas wpajał przekonanie, że taki a nie inny jest Boski porządek. Ludzie więc przywykli do tego nieszczęsnego stanu rzeczy, godząc się z pokorną rezygnacją, że widocznie tak być musi. W tym stanie coraz większego odczłowieczania trwali przez wieki, pragnąc tylko podstawowych środków do życia i względnego spokoju. Przerażały ich wszelkie zmiany i niepewność jutra.
Jednak takie właśnie zmiany nieuchronnie ze sobą niosła druga obecność Jezusa Chrystusa. Szerzenie wiedzy o Boskim Planie Zbawienia, wspieranie oświaty i możliwości dociekania prawdy w każdej dziedzinie zaczęły naruszać istniejący porządek świata. Ludzie zaczęli budzić się ze swego upodlonego stanu, myśleć, okazywać niezadowolenie i gniew. Tkanka społeczna, biblijna "ziemia", zaczęła trząść się i pękać. Z coraz większą siłą zaczęły w nią uderzać fale rozkołysanego "morza" – furia uciskanego świata pracy. Pod wpływem demaskowania fałszywych nauk i obłudy kościelnych dygnitarzy zadrżało religijne "niebo". Ten rezultat swojej drugiej obecności określił nasz Pan następująco: "Ludzie będą drętwieć ze strachu w oczekiwaniu tego, co przyjdzie na cały świat" (Łuk. 21:25-27).
Pod wpływem oczywistych objawów rozprzęgania się struktur organizacyjnych starego świata zaczęły się gorączkowe zabiegi jednostek, grup społecznych, narodów i państw w poszukiwaniu ratunku i dróg ucieczki. Nietrudno to zrozumieć. Przez ostatnie szereg dekad cywilizowane kraje chrześcijaństwa żyły w bajecznym dobrobycie i wygodach. Grozę i nieszczęścia na jego peryferiach oglądały jedynie na ekranach. Gdy więc teraz przyszedł czas odpłaty za nadużycia popełniane w imię Boga, a wiara w Jego obiecane królestwo na ziemi niemal zanikła, całą dzisiejszą cywilizację, zwłaszcza chrześcijańską, ogarnia zwykły STRACH przed przyszłością, lęk utraty tego, co ludzie mają: źródła utrzymania, oszczędności, zdrowia i co najważniejsze – życia.
Strach przed tym, co przyniesie jutro staje się wszechobecny:
– Przyszłości boi się szeroka rzesza zwykłych ludzi, z trudem wiążąca koniec z końcem. Ci zawsze jako pierwsi dotkliwie odczuwali skutki niepokojów społecznych, wojen i anarchii.
– Ludzi czynnych zawodowo niepokoi coraz szybszy postęp robotyzacji i sztucznej inteligencji, który odbiera im miejsca pracy.
– Pełni obaw są miliarderzy, milionerzy i ogólnie ludzie majętni, którzy nie tylko boją się utraty stanu posiadania, ale również dziejowej odpłaty ze strony klasy roboczej, na tyle uzasadnionej, na ile swoje bogactwo zgromadzili nieludzkim wyzyskiem.
– Specyficzna odmiana lęku przed przyszłością jest udziałem chrześcijan z imienia, których kler karmił przez wieki monstrualnymi wizjami wiecznych mąk lub zagłady. Wprawdzie wielu z nich, nadal wierzących w Boga, porzuciło te wymysły z odrazą, niemniej jednak z braku prawdziwego religijnego światła czują się niepewnie i boją się przyszłości. Nie mają oni żadnego oparcia w przywódcach religijnych, którzy w ich oczach stracili cały swój autorytet przez angażowanie się w politykę, wikłanie w afery korupcyjne, niemoralne życie i pogoń za wystawnym życiem.
– Powszechnym powodem lęku jest groźba użycia przez zwaśnione bloki polityczne broni masowej zagłady, zwłaszcza obawy, że o ich użyciu będą decydować ludzie fanatyczni, czy wręcz niezrównoważeni psychicznie. Rachuby pokładane w KBWE, czyli konferencji państw europejskich, mającej na celu rozładowanie rosnącego napięcia oraz utworzenie forum dialogu i negocjacji pomiędzy Wschodem i Zachodem okazały się płonne. Upadek komunizmu naruszył równowagę świata, który zaczął zsuwać się do przepaści.
Apostoł Paweł (1 Tes. 5:2,3) przepowiedział, że ostatnia faza rozmów pod hasłem "pokój i bezpieczeństwo" urwie się nagle i rozpocznie się "zagłada" starego świata w coraz częstszych i ostrzejszych "bólach porodowych". O tym nagłym przerwaniu pustej i obłudnej propagandy płynącej z Kremla (1977) powiadomiły świat strzały zamachowca na placu św. Piotra w Rzymie (1981).

Gdy ta bańka mydlana złudnych miraży pokoju i dobrobytu pękła, do głosu doszły emocje i ludzki egoizm. Zaczęła się eskalacja wzajemnych pretensji, zrywania obietnic i sojuszy, wojen domowych i anarchii. Najgłośniejszy propagator haseł o pokoju, równości i braterstwie zaczął okrutnie mordować swoich socjalistycznych braci w przyległych republikach tylko dlatego, że zapragnęły wolności.
Ludzie wierzący, którzy właściwie zrozumieli Plan Boży, nie mają żadnego lęku przed przyszłością, ponieważ z tego Planu odczytali, że zapowiedziany przez Pana "wielki ucisk", skądinąd konieczny, bezpośrednio poprzedza ustanowienie Królestwa Bożego na ziemi. Obrazowo mówiąc: poprzez gęstniejące chmury burzy dziejowej, widzą oni wschodzące słońce sprawiedliwej władzy Chrystusa ze "zdrowiem na skrzydłach [promieniach] jego" (Mal. 3:20)
Dlaczego ludzie wierzący mają pewność, że taka będzie przyszłość?
Jedynym wiarygodnym źródłem informacji o znaczeniu coraz groźniejszego biegu wydarzeń oraz ich wspaniałym proroczym finale jest Pismo Święte. Warunkiem właściwego pojmowania proroctw jest szczere poszukiwanie Prawdy oraz odrzucenie wszelkich teorii, które są sprzeczne z Biblią. Tylko takim jednostkom, które spełniają ten warunek obiecał Pan Bóg ukazywać sukcesywnie wydarzenia przyszłości: "Nie czyni Wszechmogący Pan nic, jeżeli nie objawił swojego planu swoim sługom, prorokom" (Amos 3:7).
W tym duchu uznania przekazów Biblii, jako jedynego autorytetu, zainicjowany został w Stanach Zjednoczonych proroczy ruch religijny pod nazwą Badacze Pisma Świętego (ang. Bible Students Movement) Jego duchowym przywódcą był C. T. Russell.
Badając kwestię zbawienia zawartą w Piśmie Świętym zrozumiał on ścisły logiczny związek pomiędzy pierwszym i drugim przyjściem Pana Jezusa. Na jego podstawie wykazał, że celem pierwszego przyjścia naszego Pana była Jego ofiarnicza śmierć za grzechy świata, a dopiero w Jego drugim przyjściu (a ściśle "obecności", gr. parousia) miało się dokonać dzieło Restytucji, czyli "naprawienie wszystkich rzeczy" (Dzieje Ap. 3:21).
Zrozumienie tej fundamentalnej nauki zadało kłam diabelskiej teorii, szkalującej miłościwego Boga, że powtórne przyjście naszego Pana sprowadza przerażający 24-godzinny sąd nad rodzajem ludzkim – obwieści ocalenie garstce wybranych, a wieczne męki i zatratę na wieczność wszystkim, którzy nie zdążyli się z Nim pojednać. Według Pisma Świętego ten przyszły sąd, czyli próba wszystkich ludzi, istotnie dokona się w ciągu jednego "dnia", o tyle, że będzie to dzień według miary Bożej, "dzień" trwający tysiąc lat (Dzieje Ap. 17:31; 2 Piot. 3:8). W ramach takiego tysiącletniego dnia umarł Adam, gdy dopuścił się grzechu nie respektując Bożej zapowiedzi: "Z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz" (1 Mojż. 2:17). Adam przeżył 930 lat, a jego najstarszy potomek, Matuzalem, lat 969 (1 Mojż. 5:3,27).
W dużym skrócie dzieło tysiącletniej parousii Pana Jezusa przewiduje:
Faza wstępna
– Żniwo Wieku Ewangelii zamykające okres wyboru klasy prawdziwego Kościoła, czyli 144 000 członków Jego "malutkiego stadka".
– Gromadzenie Izraelitów w Ziemi Obiecanej – przyszłym centrum geograficznym Królestwa Bożego na ziemi (Jer. 3:17; Izaj. 2:2-4; Zach. 8:20-23).
– Rekrutacja "armii Pana", której zamierzył użyć do obalenia starego, diabelskiego porządku świata (Izaj. 13:4,5).
– Związanie Szatana, upadek współczesnego Babilonu, czyli odstępczego chrześcijaństwa, wielki ucisk, czyli walka Armageddonu. Według Pisma Świętego "ostatnia bitwa" tej walki, stoczona "na górach izraelskich", zamanifestuje interwencję Chrystusa w obronie Izraela. W warunkach cudownego ocalenia naród żydowski pozna w swym Wybawicielu Jezusa z Nazaretu, którego ich przodkowie "przebili" rękami Rzymian (Zach. 12:10).
Faza zasadnicza
– Ustanowienie Królestwa Bożego na ziemi zapoczątkowane zawarciem Nowego Przymierza z Izraelem (Hebr. 8:8-12). Widzialnymi przedstawicielami Boga i organizatorami tego Królestwa będą Święci Starego Testamentu obudzeni w "lepszym zmartwychwstaniu"; tuż przed całą ludzkością budzącą się sukcesywnie ze stanu śmierci (Łuk. 13:28,29; Hebr. 11:35; Jana 5:28,29).
– Stopniowe przyłączanie się do Nowego Przymierza wszystkich ludzi (na początek tych, których "wyda morze" – ludzi, którzy żywo wyjdą z ucisku wielkiego, anarchii; Obj. 20:13).
– Powszechne zmartwychwstanie i restytucja rodzaju ludzkiego, czyli budzenie ze "snu śmierci" wszystkich ludzi i prowadzenie ich do stanu utraconej doskonałości fizycznej, intelektualnej i moralnej ("śmierć i hades wydadzą umarłych; Obj. 20:13). Ten proces naprawy zakończy się egzaminem wierności, pokazanym przez przypowieść o "owcach i kozłach" (Mat. 25:31-46). W tym celu, pod koniec Tysiąclecia, zostanie wypuszczony na wolność Szatan, który przez zwodnicze intrygi pociągnie za sobą klasę "kozłów", czyli ludzi skrycie nielojalnych wobec Boga. Tacy, za swój dobrowolny, uczyniony z premedytacją bunt przeciwko porządkowi Królestwa Bożego zostaną ukarani drugą śmiercią (Obj. 20:14,15).
Klasę "owiec" stanowić będą ludzie całkowicie wierni Bogu. Tacy, w stanie odzyskanej ludzkiej doskonałości, wejdą w przyszłe wieki szczęścia i niekończącej się egzystencji. Wtedy restytucyjna misja drugiej obecności Chrystusa dobiegnie końca: "Potem nastanie koniec, gdy odda władzę królewską Bogu Ojcu, gdy zniszczy wszelką zwierzchność oraz wszelką władzę i moc. Bo on musi królować, dopóki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod stopy swoje. A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć [śmierć adamowa, w odróżnieniu do śmierci wtórej, wiecznej]" (1 Kor. 15:24-26).
Powyższa wizja "naprawienia wszystkich rzeczy" (Dzieje Ap. 3:21) jest tak wspaniała i tak cudowna, że tylko nieliczni ludzie wierzą w jej prawdziwość i realność. Zaiste, odtworzenie wielomiliardowej rasy ludzkiej, obudzenie z martwych i przywrócenie tożsamości każdej jednostce, a następnie doprowadzenie jej do stanu absolutnej doskonałości umożliwiającej wieczne życie, wykracza poza ramy wszelkiej wyobraźni. A jednak autor Biblii, Pan Bóg obiecał i przysiągł, że tak właśnie się stanie. Jeśli ułomny człowiek potrafi coraz dokładniej zarejestrować każdy obraz i dźwięk, a potem wiernie odtworzyć, to co dopiero Wszechmogący Bóg, Stwórca wszelkich technicznych możliwości i wszelkiego życia. Aby upewnić swoje biedne stworzenie ludzkie, że tak się na pewno stanie wydał na męczeńską ofiarniczą śmierć swojego umiłowanego Syna, Jezusa Chrystusa, aby "zbawił to, co zginęło" (Łuk. 19:10).
Ci, którzy odmawiają modlitwę: "Przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi" (Mat. 6:10), proszą Pana Boga o to, aby odmienił tragiczny los świata, aby Jego wola ponownie zapanowała na ziemi i aby jej mieszkańcy zaznali szczęśliwego bytu, jakim cieszą się istoty niebiańskie. Jak już wyżej nadmieniono, odkąd "grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć", kontrolę nad upadłym człowiekiem przejął przeciwnik Boży, Szatan, a wtedy ludzkość zaczęła doświadczać gorzkich skutków samowoli. Nie dość, że zaczęły szerzyć się choroby, śmierć i wszelkie inne nieszczęścia, to jeszcze samolubstwo pobudziło ludzi, aby krzywdzić jedni drugich, wyzyskiwać i ciemiężyć. Najbardziej niegodziwymi ludźmi Szatan obsadził najwyższe stanowiska świeckich i kościelnych systemów swojego imperium. Przez tysiąclecia budował te systemy opresji, stale doskonalił i umacniał aż osiągnęły tak monstrualną potęgę, że dla poddanych zdały się być wieczne, nie do ruszenia. Jednak Pan Bóg jest potężniejszy niż "książę tego świata". W swoim Planie wyznaczył czas na pozbawienie tego tyrana władzy i pozrzucanie z tronów ciemiężących lud królów i kler.
Jaki czas wyznaczyły proroctwa na interwencję Boskiej sprawiedliwości na rzecz Jego uciskanych stworzeń?
Przełom w bezkarnym ciemiężeniu ludzi ubogich i ogólnie świata pracy zapowiedział św. Jakub napominając bogaczy: "zapłata robotników, którzy żęli wasze pola, zatrzymana przez was, krzyczy, a krzyk żniwiarzy doszedł do uszu Pana zastępów … Bądźcie więc cierpliwi, bracia, aż do przyjścia [parousias] Pana" (Jak. 5:4,7).
Dzięki prawidłowemu ustaleniu linii czasu (co przywódca Badaczy Biblii w USA uznał za opatrznościowe kierownictwo) stało się możliwe graficzne przedstawienie Boskiego Planu Wieków. Jego cudowne symetrie i równoległości wskazały na rok 1874 jako początek siódmego tysiąca lat, czyli okresu drugiej obecności naszego Pana – Jego działania na rzecz wymierzania sprawiedliwości oraz ustanawiania Królestwa Bożego na ziemi. Ruch Badaczy Biblii ogłosił więc spełnienie się proroctwa św. Jakuba, że "oto sędzia stoi przed drzwiami" (5:9). Nasz Pan, Jezus Chrystus, obecny po raz drugi "stanął u drzwi" kościoła okresu Laodycei i poprzez "kołatanie do drzwi" (wydarzeń wypełniających się proroctw) powiadomił swoich naśladowców, że przystąpił do wymierzania dziejowej sprawiedliwości. Laodycea oznacza "sprawiedliwość dla ludu" (Obj. 3:20).
W 1879 roku, wspomniany wyżej ruch proroczy badaczy Biblii z bratem C. T. Russellem na czele, rozpoczął regularne wydawanie miesięcznika pod nazwą "Strażnica Syjonu, czyli Zwiastun Obecności Chrystusa" ("Zion's Watch Tower and Herald of Christ's Presence").
Wydawcy pierwszego tomu przedruków powyższego pisma poprzedzili go w 1919 roku następującą uwagą wstępną: "Jest to pierwsza gazeta, która kiedykolwiek ogłosiła niewidzialną obecność naszego Pana i przedstawiła jasny dowód biblijny, pokazujący, że od 1874 roku jest On obecny, niewidzialny dla człowieka, a jednak sprawuje swą moc i wykonuje wstępne dzieło wśród narodów i ludów ziemi, przygotowując je do ustanowienia swego Królestwa Sprawiedliwości, które wkrótce obdarzy błogosławieństwami całe wzdychające stworzenie".
Jest rzeczą zrozumiałą, że po rozpoznaniu drugiego przyjścia Jezusa Chrystusa, pilna uwaga badaczy Biblii skupiła się na proroctwach, obrazach i wizjach mówiących o tym, w jaki sposób ten nowy Król zdetronizuje "księcia tego świata", Szatana i obróci w gruzy jego królestwo. Jeszcze za swego życia Pastor zauważył wzmożoną działalność "komunistów, socjalistów i nihilistów" i wysnuł z tego wniosek, że ich radykalne działania na rzecz praw człowieka i zrównania społecznego muszą mieć związek z drugą obecnością Chrystusa (Patrz komentarz do Hab. 1:8).
Oto, co z grupą redaktorów pisał na ten temat w piśmie "Watch Tower":
Rok 1879 (R-26) "Zadziwiające jest, jak szybko stają się rzeczywistością te rzeczy, które kiedyś uważane były za absurdalne i niemożliwe. Kiedy niedawno wraz z kilkoma innymi osobami ogłosiliśmy te sprawy i zwracaliśmy uwagę na fakt, że – jak uczy Pismo – ucisk zostanie spowodowany powstaniem ludów i obaleniem rządów – przez komunizm, spotkały nas drwiny. Niewiele wówczas było oznak komunizmu; dziś jednak każdy cywilizowany naród ogarnia przerażenie, a nihilizm, komunizm i socjalizm to słowa dobrze wszystkim znane; widzimy, że ?ludzie będą drętwieć ze strachu w oczekiwaniu tego, co przyjdzie na cały świat. Poruszą się bowiem moce niebios [rządy]?" (Łuk. 21:26).
Rok 1882 (R-409) "Spodziewamy się, że te utrapienia i ucisk nadejdą w bardzo naturalny sposób. W bardzo wielu miejscach Pismo Święte wydaje się nauczać, że królestwa ziemi zostaną obalone przez powstanie ludu, pobudzonego do rozpaczy przez ucisk niesprawiedliwych rządów. Socjaliści, komuniści i nihiliści dzisiejszych czasów organizują się na rzecz takiego powstania i przewrotu i z radością doprowadzą do niego, kiedy tylko będą mogli".
Wszystko przemawiało za tym, że to gniew uciskanych narodów ostatecznie obali stary porządek rzeczy: "I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się donośne głosy w niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków … I rozgniewały się narody, i nadszedł twój gniew…" (Obj. 11:11:15,18).
Historia jednak dowiodła, że gniew bezładnego bezbronnego tłumu rzadko kiedy cokolwiek osiągnął. Każdy wolnościowy zryw kończyły okrutne represje i morze przelanej krwi. Dlatego, jak sugeruje cytowany wyżej fragment z "Watch Tower", ruch robotniczy musiał kiedyś wyłonić jakąś siłę kierowniczą, musiał się zorganizować, aby dać skuteczniejszy odpór ciemiężeniu i trwale swój byt poprawić.
W 1914 roku tego rodzaju pogląd został zaprezentowany publicznie, najpierw w filmie pt. "Fotodrama Stworzenia" a następnie w jego wersji książkowej o tej samej nazwie. Dzieło to przedstawia historię ludzkości od stworzenia pierwszej pary ludzkiej do czasu ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi. Sam film, stanowiący połączenie przeźroczy, ruchomych obrazów i komentarzy przykuł publiczną uwagę. Przez dwa lata film oglądały tysiące, jeśli nie setki tysięcy ludzi w USA, Kanadzie i Europie Zachodniej.
Widzowie tego filmu, a następnie czytelnicy książki "Fotodrama Stworzenia" mogli w odpowiednim momencie zobaczyć dwie kolejne, zagadkowe ilustracje: pierwsza z nich ukazująca konfrontację gniewnych robotników z grupą kapitalistów i kleru, natomiast druga – Samsona kruszącego filary świątyni boga Dagona z filistyńską elitą na balkonie. Pod tymi ilustracjami widnieją wymowne napisy, odpowiednio: "Walka Armageddonu" oraz "Socjalizm wyobrażany przez Samsona".

Powyższa prezentacja dowodziła przekonania autorów dzieła, że to gniewne rzesze robotników rzucą wyzwanie systemom ucisku, ale jednocześnie, że te rzesze musi pokierować jakaś zorganizowana siła. Taką właśnie siłę rozpoznano w ruchu komunistycznym. Było to trafne spostrzeżenie, ponieważ szybko okazało się, że tylko ten ruch był w stanie stawić czoła bestialskiemu uciskowi władców świeckich i kościelnych oraz na czele mas robotniczych stoczyć z ich obozem śmiertelny bój zwany walką Armageddonu.
W IV tomie W.P.Św. opublikowanym w 1897 roku C. T. Russell zamieścił zdumiewająco trafną proroczą wzmiankę o konfrontacji obu tych wrogich obozów:
– "Władcy, kapitaliści i kler, z małymi wyjątkami, wykorzystają pierwszy wybryk socjalistów, aby napaść na ich zasady i zgnieść je zupełnie, zhańbić w oczach świata i ubezwładnić bodaj czasowo, popierając swoje postępowanie wyszukanymi argumentami, jakie podda im ich własny interes i obawa" (s. 607; s. 486 N.Wyd.).
– "Jak to już zaznaczono, socjalizm zostanie zgnieciony przez połączone siły kościoła, państwa i kapitału, a następnie doprowadzi do anarchii, która, jak to mówi Pismo Święte, obali wszystkie obecne instytucje; wywoła "czas uciśnienia, jakiego nie było, jako narody poczęły być" (s. 607; s. 486 N.Wyd.).
Do śmierci pastora Russella w 1916 roku nie było do końca jasne i być nie mogło, jaką postać przybierze ruch socjalistyczny, jaką jednolitą osobowość, sugerowaną przez postać i działalność Samsona, aby jako taka mogła być zgnieciona i zhańbiona w oczach świata. Przedstawienie szerokich rzesz świata bezpośrednio jako "Samsona", mocarza najpierw zwycięskiego, a potem oślepionego, pozbawionego mocy i zakutego w kajdany, nie byłoby rzeczą zrozumiałą. Kwestia ta została wyjaśniona dopiero wtedy, gdy dojrzały prorocze wydarzenia, a Baranek Boży otworzył "siódmą pieczęć" na zwoju Boskiego Planu (1967).
Okazało się, że Pańskim narzędziem do zniszczenia diabelskiego porządku świata jest najbardziej radykalne skrzydło socjalizmu, bolszewizm, biblijna "szarańcza" z jej królem Abaddonem, "aniołem przepaści" (Obj. 9:7-11). Marzenie "szarańczy" o królestwie sprawiedliwości (złote korony), jej przychylność dla wszystkich uciskanych (twarze ludzkie) i wreszcie potężna, daleko sięgająca władza (zęby lwie i włosy kobiece jak u Samsona) są dobitną charakterystyką tego ruchu społecznego zrównania.
Nie było zatem żadnego przypadku w tym, że już w roku 1875, w Odessie, powstał Południowy Rosyjski Związek Robotników. Dał on początek partii bolszewickiej, która praktycznie zaistniała jako niezależny twór w 1903 roku, a po obaleniu cara w 1917 roku, stała się wspomnianym wyżej królem Abaddonem. Odtąd partia ta przez kolejne sześć dekad przewodziła całemu ruchowi robotniczemu w walce o jego prawa.
Zrozumienie charakteru rewolucyjnych przemian i procesu burzenia starego porządku rzeczy, podczas drugiej obecności naszego Pana, w ogromnym stopniu ułatwiła interpretacja wizji Eliasza przez brata Russella oraz to, że historia Samsona została potraktowana głównie jako obraz działalności najbardziej radykalnej formy socjalizmu, komunizmu. Obie te przesłanki wiedzy proroczej warto przypomnieć.
Koniec części pierwszej.
Dodał: Andrzej i Łukasz Szatyńscy